Jan in Kopenhagen (12): Ik zag angst in zijn ogen.

Specifiek aan het Eurovisie Songfestival bij mij is dat ik er meestal een jaar extra op de teller krijg. Ieder jaar gaat er die dag toch heel wat aandacht naar mijn zodat ik me bijna schuldig voel dat ik het ben die telkens jarig is.. Maar goed het zij zo. Het jaar is er weer bij geteld. Ik denk dat vandaag de drukste dag van allemaal zal worden. In de ochtend hadden we de tweede repetitie van de Big Five en Denemarken. De lieverds van het team hadden me een beetje ontzien en ik moest enkel Denemarken monteren. En dan is het aftellen naar het grote moment: de eerste liveshow...

De spanning in de kleedkamers loopt op, het begint serieus te worden. Het moment waar zoveel delegaties naartoe leven is aangekomen. Uit mijn ervaring weet ik dat er straks zes delegaties gaan zijn die nu in euforie leven en binnen enkele uren zullen horen dat ze mogen inpakken en niet naar de grote finale mogen. Ik heb daar altijd moeite mee, hoe goed of slecht een lied ook is. Iedereen werkt er hard aan en leeft toe naar het moment.

Overal waar je komt achtervolgen de “Happy Birthdays” me en ga ik telkens met cadeautjes terug naar kantoor. Van een taart uit de delegatie van Moldavië, alcohol en chocolade uit Hongarije, stoffen klompen uit Nederland, een lokaal gebak uit Armenië, cakedeeg uit... drie keer raden... Letland, chocolaatjes uit Azerbeidzjan... Een "I love Eurovision"-kussen van het team en een hoop lieve reacties op Facebook kreeg ik ook. Eigenlijk toch wel fijn!

Tijdens de namiddag even naar de generale gaan kijken waar ik onder de indruk was van de prestatie van Nederland.. Maar we geven hen de bloemetjes niet alleen.. Het is een Belg die ervoor zorgt dat het zo geweldig in beeld komt. Dus daar zijn we toch ook weer een beetje trots op. Na Axel verlaten we de hal en gaan we ons voorbereiden op de eerste halve finale. Ik doe de greenroom, en eerlijk, dat is erg fijn om doen. Dat is directe emotie. Ik kan even een kort gesprekje doen met de “onder de indruk” zijnde artiesten en het valt me telkens op hoe groot die emotie is, zelfs bij mensen die al jaren in het vak staan.

Het is ons Belgen niet gelukt. Waarom? Wie zal het zeggen, en iedereen heeft zijn reden waarom... Hoe goed Axel ook zijn best heeft gedaan, toch denk ik dat zo’n podium zoveel emotie oproept dat je al een verdomd ervaren artiest moet zijn om alles onder bedwang te houden. Ik zag angst in de ogen, en dan weet ik dat het meestal niet goed komt. De magie ging niet door de zaal en de stress sloeg een beetje op de stem. Jammer genoeg is het voorbij.. Geen schande, het was een mooi parcours maar hier stopt het.

Niet kwalificeren is jammer maar ik laat het nooit aan mijn hart komen, je kan er niets aan veranderen... Dan maar naar EuroClub waar we de nacht in dansen en ook troosten. De cake uit Letland beviel me heel erg. Ik vond hun lied happy en dat maakt het voor mij een topper. Wat een lieve mensen! Ook Hersi uit Albanië... zo’n mooie stem maar jammer genoeg volgde het nummer niet. We namen de taxi samen met haar en haar tante naar het hotel en met een dikke knuffel zag ik dat het vanmorgen goed ging met haar. Tot morgen!

Populaire posts van deze blog

BLANCHE ZINGT "CITY LIGHTS" VOOR BELGIË IN KIEV.

Kiev Live: België naar finale Eurovisie Songfestival 2017.

Kiev Live: Blanche werkt goeie eerste generale af.